سه سناریوی محتمل درباره مذاکرات ایران و آمریکا

بعد از حدود ۴۰ روز آتش سنگین بین ایران و آمریکا در کل جغرافیای منطقه طرفین با توافق آتش‌بس دوهفته‌ای گامی هرچند کوچک در جهت اولویت قراردادن دیپلماسی در حل منازعات فی‌مابین برداشته شد؛ اما سؤال مهمی که برای همه وجود دارد این است که آیا این مذاکرات به نتیجه خواهد رسید یا نه؟!

شما می‌توانید آخرین تحلیل‌های بازارهای مالی و آخرین خبرهای بازارهای مالی در سایت رویال کلاب یا با قرار دادن شماره همراه خود در بخش پایین از طریق کانال اطلاع رسانی رویال کلاب دریافت کنید.

ثبت اطلاعات تماس

وجود موضوعات متعددی همچون هسته‌ای، منطقه‌ای، تنگه هرمز، پول‌های مسدود شده ایران و تحریم‌های اولیه و ثانویه و… بر پیچیدگی این مسئله افزوده و شانس رسیدن به یک توافق جامع و کامل و پایدار بین ایران و امریکا را به کمترین میزان خود رسانده است.

هرچند که مذاکرات اسلام‌آباد فرصت فوق‌العاده‌ای است برای کاهش تنش و یا لااقل توقف جنگ و عملیات نظامی اما بااین‌وجود نباید از این مذاکرات انتظار معجزه داشت و همانند زمان برجام تصور کرد که با برقراری یک توافق قرار است تمامی مشکلات بین ایران و امریکا تمام گردد و دو کشور به یک متحد تبدیل شوند؛ زیرا پیچیدگی‌های تاریخی، ساختاری و ژئوپلیتیکی اجازه نمی‌دهد که این مسئله به‌سادگی حل شود.

اما فارغ از تمام این موضوعات اگر قرار باشد فقط با نگاه به آینده، سه سناریوی اصلی برای این مذاکرات را بررسی کنیم به سه سناریو زیر خواهیم رسید:

• سناریوی اول دستیابی به توافق نسبی در حداقل موضوع هسته‌ای که می‌تواند مسیر را برای گفت‌وگوهای بیشتر هموار کند.
• سناریوی دوم توقف موقت مذاکرات به دلیل تفاوت دیدگاه‌ها همان‌طور که در دوره‌های قبلی نیز رخ داد.
• سناریوی سوم شکست کامل در صورت اصرار بر مواضع حداکثری از سوی هر یک از طرفین.

اگر سناریو اول که خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن است را کنار بگذاریم، دو سناریو بعدی را می‌توان از چند بعد بررسی کنیم. سناریو دوم برای ایران بدترین اتفاق است؛ یعنی همه چه در هاله‌ای از ابهام بماند و وضعیت نه صلح نه جنگ ادامه یابد. در این حالت اقتصاد ایران بیشترین آسیب را خواهد دید؛ چون هیچ پروژه صنعتی جدیدی نه از سوی دولت و نه از سمت مردم و فعالین اقتصادی شروع نخواهد شد که این موضوع در کنار محاصره دریایی ایران می‌تواند منجر به فروپاشی اقتصاد کشور گردد.

اما سناریو سوم باوجوداینکه در ظاهر آسیب بیشتری برای کشور دارد؛ چون مجدداً جنگ شروع خواهد شد و زیرساخت‌های هر دو طرف نابود خواهد شد؛ اما بعد از یک فشار حداکثری از سمت طرفین، به‌ناچار مجبور به برقراری یک توافق حداقلی در خصوص عدم ادامه عملیات نظامی خواهند شد.